1Drugim elementem procesu technologicznego wykonawstwa posadzek przemysłowych z żywic syntetycznych jest wykonanie warstwy gruntującej. Operacja ta pozwala odpowiednio i trwale zakotwić się w podłożu. Prawidłowe wykonanie tej warstwy oraz odpowiedni dobór materiału do jej wykonania jest równie ważne jak poprzednio omawiane przygotowanie podłoża. Gruntowanie stanowi tzw. warstwę kontaktową pomiędzy oczyszczonym podłożem, a następnymi warstwami właściwej posadzki żywicznej. W wielu wypadkach ta operacja staje się końcową, gdy chcemy wykonać jedynie impregnację podłoża.

Wspomniana impregnacja stosowana jest tam,  gdzie mamy słabe podłoże lub chcemy zabezpieczyć je przed penetracją, działaniem szkodliwych substancji mogących spowodować  jego korozję jak np. olejów, smarów, czy działaniem warunków atmosferycznych. W przypadku chłonnych podłoży należy tą operację wykonać nawet kilkakrotnie, aż do zamknięcia porów. Impregnację stosuje się również na nowych posadzkach przemysłowych betonowych  Jednakże przy wykonywaniu tych operacji należy brać pod uwagę   krótkotrwałe ich działaniem w przypadku dużych obciążeń mechanicznych.

Istnieje bardzo szeroki przegląd materiałów stosowanych do wykonania tej pierwszej operacji cyklu technologicznego wykonawstwa posadzek przemysłowych. Każda z firm producenckich  ma pełen wachlarz produktów do tego służących.

2Ogólnie rzecz biorąc gruntowanie   na nowo wykonanych podłożach wykonuje się po  zakończeniu procesu jego dojrzewania, a więc po około 28 dniach  przy czym  jego wilgotność nie może przekroczyć 4 %, dotyczy to zarówno nowych jak i starych podkładów. Jednaże w przypadku  gdy nie jest możliwe dosuszenie podłoża do wymaganej wilgotności  ( np. posadzka na zewnątrz lub wykonanie procesu w okresie  jesiennym istnieje możliwość zastosowania odpowiednich materiałów na wilgotne podłoża. W  sytuacji  braku możliwości oczekiwania na dojrzewanie podłoża betonowego można zastosować odpowiednie żywice gruntujące na niewysezonowane podłoża np. siedmiodniowe lub odpowiednią technologię gruntowania. Technologia ta polega na zastosowaniu standartowego gruntu, jednakże operację tą  należy wykonać dwukrotnie, pierwszy raz po około 4 godzinach po zatarciu płyty betonowej, kiedy tylko można na nią  wejść, żywicę wciera się w przygotowane podłoże. Uprzednio twardymi szczotkami zdejmuje się warstwę mleczka betonowego.  Drugą warstwę wykonuję się nie później niż po 24 godzinach po wykonaniu pierwszej. Drugą warstwę obsypuje się płomieniowo suszonym piaskiem kwarcowym.

W przypadku słabych podłoży, gdy po wykonaniu prób „pull off” jego wytrzymałośc jest zbyt niska, zachodzi konieczność zastosowania dwóch materiałów gruntujących, jako pierwszego głęboko penetrującego wzmacniającego podłoże, a następnie właściwego materiału wiążącego podłoże z warstwami właściwej posadzki.

Przy wykonywaniu gruntowania bardzo ważne jest również przestrzeganie reżimów technologicznych, czasu wykonania następnych warstw posadzki , parametry te określają karty techniczne poszczególnych systemów. Chodzi tu zarówno o wiązanie mechaniczne jakie powstaje po obsypaniu warstwy  piaskiem kwarcowym, jak również wiązanie chemiczne. W kartach technicznych wymieniany jest czas zastosowania dla wiązania chemicznego do 48 h.

W przypadku konieczności wykonania warstw żywicznych na cokołach, które stanowią często wykończenie posadzki żywicznej, należy  również zwrócić uwagę na podkład na  którym ma być wykonany. Jeśli chodzi o podkłady betonowe to postępujemy podobnie jak z posadzkami, jednakże w wielu przypadkach podłoże stanowi często już wykonany tynk. Przy cokołach cienkowarstwowych musi być to tynk cementowy, a nie, co się wielokrotnie zdarza cementowo wapienny w takim tynku nie zakotwi się żadna żywica.

Przegląd materiałów do wykonania posadzek obejmuje żywice: standardowe jako podstawowe stanowiące  warstwę  wiążąca, głęboko penetrujące,  impregnacyjne, do wilgotnych podłoży, do zaolejonych podłoży,  na nie wysozonowany beton.

Ze względu na rodzaj stosowanych systemów żywicznych należy wyróżnić :

  • żywice epoksydowe,
  • żywice poliuretanowe,
  • żywice metakrylowe,
  • żywice poliestrowe,

3biorąc pod uwagę wielkość zastosowania,  systemy epoksydowe są najbardziej rozbudowane i właściwie dla każdej nawet wyjątkowej sytuacji posiadają  odpowiednie materiały.

Mając na uwadze wymienione powyżej warunki wykonania jak również podłoża z jakimi stykamy się przy wykonywaniu  żywicznych systemów posadzkowych należy  bardzo rygorystyczne przestrzegać technologii wykonania.

 Niejednokrotnie należy również skonsultować się z doradcą technicznym producenta, który ma często większe doświadczenie teoretyczne i praktyczne i może w przypadkach niejednoznacznych pomóc w wyborze odpowiedniego materiału.

Nie mówimy  już oczywiście  o każdorazowo koniecznym wykonaniu sprawdzenia wytrzymałości podłoża,  na którym ma być wykonana posadzka, co często warunkuje zastosowanie odpowiednich żywic.

Bezpośrednio stosowanymi  po wykonaniu warstwy gruntującej są tzw. warstwy wyrównawcze, które mają mają na celu doprofilowanie podkładu pod warstwę właściwą posadzki. Warstwy te stosowane są  nawet po operacji przygotowania podłoża przez śrutowanie w przypadku słabych podłoży, gdyż operacja ta wybija jego słabe fragmenty które następnie należy uzupełnić. W przypadku wykonania frezowania operacja ta jest wręcz konieczna do zastosowania., gdyż zachodzić może niebezpieczeństwo odwzorowania profilu podłoża w warstwie głównej.

Zastosowanie odpowiedniej technologii wykonania wyrównania podłoża zależy od jego stanu. Wielokrotnie konieczne jest zastosowanie nawet dwóch lub trzech warstw w zależności od wielkości nierówności lub parametrów równości lub falistości jakimi ma się charakteryzować gotowa posadzka żywiczna.

Należy tu też zwrócić uwagę na zastosowany system żywiczny, bo o ile grubość tej warstwy nie ma znaczenia przy zastosowaniu żywic epoksydowych  to  tyle przy metakrylowych nie można przy każdorazowym wykonaniu warstwy przekroczyć maksymalnej grubości, gdyż żywice te do utwardzenia potrzebują powietrza i może być tak, że przy zbyt grubej warstwie utwardzi się warstwa wierzchnia poniżej której pozostanie nieutwardzona masa żywiczno kwarcowa.

Warstwy wyrównawcze wykonuje się z mieszanki żywic oraz piasku kwarcowego.

Wielokrotnie element ten nie jest umieszczany w technologii wykonania posadzek żywicznych, gdyż zastosowanie go podraża cały system. Jednakże z praktyki należy stwierdzić, że jest w przeważającej większości przypadków konieczny do zastosowania

Rzadko stosuję się go natomiast przy systemach zacieranych na nowych wykonanych podłożach, gdzie nierówności są niewielkie, a  system  umożliwia wykonanie równej posadzki.

W przypadku dużych nierówności, wybić posadzki, grubszych warstw do wyrównania, gdzie takie przypadki występują na starych posadzkach prosiłoby się, aby naprawy wykonać systemami  mineralnymi. Jeśli są to duże ilości jest to rozwiązanie bardziej korzystne na pewno ze względów finansowych. Jednakże należy tu bardzo przestrzegać technologii wykonania, proporcji mieszania, wykonania odpowiedniej warstwy zczepnej oraz sprawdzenia wilgotności tych napraw przed ułożeniem warstw żywicznych. Mając to wszystko na uwadze przy małych powierzchniach naprawczych jednak korzystniejsze jest wykonanie tych warstw na bazie żywic, gdyż nie mieszamy tu systemów i nie musimy się martwić czy zostały zachowane wszystkie w/w obostrzena jakim musi towarzyszyć wykonanie warstw mineralnych.

Wielokrotnie wykonanie warstwy wyrównawczej daje możliwość przerwania technologii na tym etapie i dokończenie np. po wykonaniu montażu pracochłonnej i mogącej spowodować uszkodzenie gotowej posadzki,  technologii  procesu produkcyjnego, danego zakładu.

Bezpośrednio po wykonaniu warstw  podkładowych przystępujemy do wykonania warstwy właściwej, tzw warstwy głównej.